Cara Tetapkan Matlamat Rawatan yang Boleh Diukur Bersama Pesakit

Matlamat rawatan yang baik bermula dengan soalan mudah: “Apakah aktiviti yang pesakit mahu atau perlu lakukan dengan lebih baik?” Dalam konteks fisioterapi Malaysia, Hospital Kuala Lumpur menyatakan bahawa perkhidmatan perlu responsif kepada keperluan, nilai dan keutamaan individu. Ini menyokong perbincangan matlamat bersama, bukan matlamat yang ditetapkan berdasarkan andaian ahli fisioterapi sahaja.[1]

Matlamat bersama bukan bermaksud ahli fisioterapi menyerahkan semua keputusan klinikal. Shared decision-making menggabungkan bukti terbaik, kepakaran klinikal, pilihan yang ada, manfaat dan mudarat, serta nilai, keutamaan dan keadaan peribadi pesakit.[2]

Mulakan dengan keutamaan pesakit, kemudian terjemah kepada fungsi

WHO ICF menerangkan fungsi dalam konteks domain kesihatan dan faktor persekitaran. Oleh itu, matlamat boleh menghubungkan dapatan impairment dengan aktiviti dan penyertaan yang bermakna, bukannya berhenti pada ukuran badan sahaja.[3]

Aliran tujuh langkah

1. Tanya apa yang penting. Minta pesakit menerangkan aktiviti, peranan atau situasi yang ingin diperbaiki, serta sebab ia penting.
2. Jelaskan pilihan dan batasan. Terangkan pilihan yang munasabah, ketidakpastian, beban rawatan dan apa yang mungkin atau tidak mungkin diubah. Ini ialah sebahagian daripada proses keputusan bersama.[2]
3. Pilih fungsi sasaran. Hubungkan matlamat kepada aktiviti atau penyertaan, sambil menggunakan dapatan impairment untuk menerangkan halangan dan memilih intervensi.[3]
4. Ambil baseline. Rekod prestasi sekarang dengan kaedah yang boleh diulang: tugas, bantuan, jarak, masa, ulangan, kualiti, simptom yang relevan dan konteks.
5. Tetapkan perubahan yang boleh dilihat. Nyatakan siapa melakukan apa, dalam keadaan bagaimana, pada tahap apa dan dalam tempoh masa berapa.
6. Setuju pelan. Nyatakan tindakan pesakit, ahli fisioterapi dan penjaga jika berkaitan, termasuk halangan yang perlu ditangani.
7. Tetapkan tarikh semakan. Ulang ukuran yang sama, bincang makna perubahan dan teruskan, ubah suai, rujuk atau transisi berdasarkan dapatan serta keutamaan semasa.

Contoh: daripada kabur kepada boleh dinilai

Contoh di atas ialah format pembelajaran, bukan preskripsi universal. Sasaran sebenar perlu mengambil kira diagnosis kerja, keselamatan, prognosis, kapasiti, persekitaran, sumber dan pilihan pesakit. Kerangka ICF membantu mengekalkan hubungan antara fungsi individu dan konteksnya.[3]

Jangan jadikan skor sakit satu-satunya matlamat

Skor sakit boleh menjadi satu data point, tetapi ia tidak menerangkan sendiri sama ada seseorang boleh berjalan ke tandas, mendukung anak, bekerja, tidur, bersenam atau mengurus diri. Gunakan simptom bersama ukuran fungsi yang relevan dan cerita pesakit tentang kesan keadaan terhadap kehidupan hariannya.[3]

Elakkan juga menjanjikan bahawa goal-setting tertentu akan menghasilkan outcome fizikal yang lebih baik. Ulasan Cochrane terhadap rehabilitasi dewasa mendapati bukti tentang kesan goal-setting adalah tidak pasti dan berkualiti rendah atau sangat rendah bagi banyak outcome; matlamat ialah alat untuk menyusun penjagaan dan perbincangan, bukan jaminan hasil.[4]

Semakan bukan sekadar tanda “capai” atau “tidak capai”

Semasa semakan, bandingkan ukuran dengan baseline, sahkan sama ada matlamat masih penting, dan bincang faktor yang membantu atau menghalang. Jika sasaran tidak dicapai, jangan terus menyalahkan pesakit atau meneruskan pelan yang sama secara automatik. Semak semula ukuran, dos, halangan, hipotesis kerja, risiko, masa dan kesesuaian sasaran melalui perbincangan bersama.[2]

Matlamat yang boleh diukur bukan sekadar ayat SMART di dalam rekod. Ia ialah persetujuan kerja yang menghubungkan perkara penting kepada pesakit, fungsi yang boleh diperhatikan, pelan yang munasabah dan keputusan seterusnya yang telus.[1][2]